دنباله دوانده ست به پهنای تغافل

فریاد که تمکین غرور تو ندارد

سنگی که خورد بر سر مینای تغافل

آن سرمه که درگوشه چشم تو مقیم است

از ساغر چشمت چقدر سحر فروش است

کیفیت نظاره سراپای تغافل

خوبان همه تن شوخی انداز نگاهند