آن سرمه که درگوشه چشم تو مقیم است

لطفست همان اسم معمای تغافل

فریاد که تمکین غرور تو ندارد

سنگی که خورد بر سر مینای تغافل

دنباله دوانده ست به پهنای تغافل

از ساغر چشمت چقدر سحر فروش است

کیفیت نظاره سراپای تغافل