فریاد که تمکین غرور تو ندارد

صبری که ز کف رفت به یغمای تغافل

گر بحر نقاب افکند از چهره وصالست

لطفست همان اسم معمای تغافل

سنگی که خورد بر سر مینای تغافل

آن سرمه که درگوشه چشم تو مقیم است

دنباله دوانده ست به پهنای تغافل