صبری که ز کف رفت به یغمای تغافل

درکارگه هستی موهوم ندیدیم

نقشی که توان بست به دیبای تغافل

در عشق ننالی که اسیران نفروشند

گر بحر نقاب افکند از چهره وصالست

لطفست همان اسم معمای تغافل

فریاد که تمکین غرور تو ندارد