سنگی که خورد بر سر مینای تغافل

گر بحر نقاب افکند از چهره وصالست

لطفست همان اسم معمای تغافل

فریاد که تمکین غرور تو ندارد

آن سرمه که درگوشه چشم تو مقیم است

دنباله دوانده ست به پهنای تغافل

از ساغر چشمت چقدر سحر فروش است