نوبهارست و طراوت شوخیی دارد به چنگ

ابر رنگ نغمه می بندد به روی تار گل

ریشه ها را گر به این سامان نمو بخشد هوا

موی سر چون خامه تصویر آرد بارگل

بوی گل از غنچه کرده نغمه از منقارگل

بیدل از اندیشه لعلش به عجزم معترف

می کند در عرض جرات رنگ استغفار گل