موی سر چون خامه تصویر آرد بارگل

ساز عیش از قلقل مینا قیامت غلغل است

ابر رنگ نغمه می بندد به روی تار گل

ریشه ها را گر به این سامان نمو بخشد هوا

نوبهارست و طراوت شوخیی دارد به چنگ

بوی گل از غنچه کرده نغمه از منقارگل

بیدل از اندیشه لعلش به عجزم معترف