ابر رنگ نغمه می بندد به روی تار گل

می زند در جمع احباب از تقاضای بهار

سایه دست کرم بر گوشه دستار گل

ساز عیش از قلقل مینا قیامت غلغل است

ریشه ها را گر به این سامان نمو بخشد هوا

موی سر چون خامه تصویر آرد بارگل

نوبهارست و طراوت شوخیی دارد به چنگ