ساز عیش از قلقل مینا قیامت غلغل است

لاله رویان را عرق بی رنگ از رخسارگل

می زند در جمع احباب از تقاضای بهار

سایه دست کرم بر گوشه دستار گل

ابر رنگ نغمه می بندد به روی تار گل

ریشه ها را گر به این سامان نمو بخشد هوا

موی سر چون خامه تصویر آرد بارگل