خلوت آن جلوه غیر از حیرتم چیزی نداشت

یابی از هر چین دامن صد گریبانزار گل

عشرت این باغ یکسر برگ تسلیم فناست

جبهه ای چند از شکفتن می کند هموار گل

هر قدر بی پرده شد آیینه کرد اظهار گل

خاک ما هم می کشد آغوش ناز جلوه ای

چون بهار آمد جهانی می کند یکبار گل