می کند زین ریشه آخر نشئه ای سرشار گل

چشم حیران شاهد دلهای از خود رفته است

نقش پایی هست در هر جا کند رفتار گل

از رگ تاکم لب امید بی خمیازه نیست

سبحه ریزد غنچه کیفیت این شاخسار

گر کند در باغ کفرم رشته زنار گل

الفت دلها بهار انبساط دیگر است