نه به رنگ الفت بقا، نه ز بوی جلوه پرگشا

پی بوگیر و درشکن به خیال ترنگ گل

ز نشاط عرق ثمر به گلاب آب ده نظر

مگشای بالت آنقدر که کشند غنچه بنگ گل

مگر این نقد پوچ را تو بسنجی به سنگ گل

طرب باغ رنگ اگر زند ازخنده گل به سر

تو هم این زخم تازه کن دو سه روزی به رنگ گل