موی ژولیده همان افسر دیوانه ماست

هم به پایت که به پایت نتوان خورد قسم

عجز طاقت چقدر سرمه عبرت دارد

بسکه خم شد قد ما ماند نظر محو قدم

علم شعله به جز دود ندارد پرچم

عجز هم کاش نمی کرد گل از جرات ما

تیغ ما تهمت خون می کشد از ریزش دم