عجز هم کاش نمی کرد گل از جرات ما

بسکه خم شد قد ما ماند نظر محو قدم

موی ژولیده همان افسر دیوانه ماست

علم شعله به جز دود ندارد پرچم

تیغ ما تهمت خون می کشد از ریزش دم

بی فنا چاره تشویش نفس ممکن نیست

پنبه گردد مگر این رشته که گردد محکم