قدم از آبله آن به که ندزدد شبنم

حرف ناصح ز خیال تو نشد مانع ما

آرزو نیست چراغی که توان کشت به دم

عجز رفتار همان مرکز جمعیت ماست

کو مقامی که توان مرکز هستی فهمید

از زمین تا فلک آغوش گشوده ست عدم

نامداری هوسی بیش ندارد بیدل