آرزو نیست چراغی که توان کشت به دم

غنچه وا شده آغوش وداع رنگ ست

به فسون دل خرم نتوان شد خرم

حرف ناصح ز خیال تو نشد مانع ما

عجز رفتار همان مرکز جمعیت ماست

قدم از آبله آن به که ندزدد شبنم

کو مقامی که توان مرکز هستی فهمید