بیخبر فال تماشا می زنی هشیار باش

سخت محروم است ناسور نگین از التیام

ذلتی در پرده امید هرکس مضمر است

کاسه دریوزه صیاد دارد چشم دام

شمع را واکردن چشم است داغ انتقام

به که ما و من به گوش خامشی ریزد کسی

ورنه تا مژگان زدن افسانه می گردد تمام