به که ما و من به گوش خامشی ریزد کسی

کاسه دریوزه صیاد دارد چشم دام

بیخبر فال تماشا می زنی هشیار باش

شمع را واکردن چشم است داغ انتقام

ورنه تا مژگان زدن افسانه می گردد تمام

طبع در نایابی مطلب سراپا شکوه است

تا بود از می تهی لبریز فریادست جام