ورنه تا مژگان زدن افسانه می گردد تمام

بیخبر فال تماشا می زنی هشیار باش

شمع را واکردن چشم است داغ انتقام

به که ما و من به گوش خامشی ریزد کسی

طبع در نایابی مطلب سراپا شکوه است

تا بود از می تهی لبریز فریادست جام

بر نیاید شبهه در ملک یقین از انقلاب