در یاد جلوه ای که بهشت تصور است

تا روشنت شود چقدر سالخورده ام

امروز نامه ام ز بر یار می رسد

من گام قاصد از تپش دل شمرده ام

آهی نکرد گل که به باغش نبرده ام

اجزای من قلمرو نیرنگ ناز اوست

نقاش خامه گیر ز موی سترده ام