قفس به درد که از چاک دل گشود آغوش

چه سرمه زد به خیالم که بی صدا شده ام

هنور ناله نی ام تا رسم به گوش کسی

به صد تلاش نفس آه نارسا شده ام

اگر ندید که بی بال و پر رها شده ام

خضر ز گرد پراکنده چشم می پوشد

چه گمرهی ست که من ننگ رهنما شده ام