می روم از خویش و می دانم همان آسوده ام

در خیالت حسرتی دارم به روی کاروبس

همچو دل یک صفحه رنگ امید اندوده ام

روزگار بی تمیزی خوش که مانند نگاه

سودها مزد زیان من که چون مینای می

هر چه از خودکاستم بر بیخودی افزوده ام

بسته ام چشم از خود و سیر دو عالم می کنم