هر غباری در هوای دامنی پر می زند

چون حباب جرم مینا بی نفس بالیده ام

سوختن هم مفت فرصت بود اما مایه کو

پهلوی خشکی به قدر یک دو خس بالیده ام

من هم ای حسرت کشان زین دسترس بالیده ام

ناله ام اما نمی گنجم درین نه انجمن

یارب این مقدار در یاد چه کس بالیده ام