سرمه جوهر نهان دارد صدای تیشه ام

کسب دردی تا نگردد دستگاه مدعا

نیست ممکن رفع بیکاری به چندین پیشه ام

قصه فرهاد من نشنیده می باید شمرد

مزرعم آفت کمین شوخی نشو و نماست

چون نفس می سوزد آخر از دویدن ریشه ام

بس که اسباب تعلقهای من وارستگی است