بس که اسباب تعلقهای من وارستگی است

سرمه جوهر نهان دارد صدای تیشه ام

مزرعم آفت کمین شوخی نشو و نماست

چون نفس می سوزد آخر از دویدن ریشه ام

بی گره خیزد به رنگ ناله نی از بیشه ام

آنقدرها لفظم از معنی ندارد امتیاز

در لطافت محو شد فرق پری از شیشه ام