بی گره خیزد به رنگ ناله نی از بیشه ام

مزرعم آفت کمین شوخی نشو و نماست

چون نفس می سوزد آخر از دویدن ریشه ام

بس که اسباب تعلقهای من وارستگی است

آنقدرها لفظم از معنی ندارد امتیاز

در لطافت محو شد فرق پری از شیشه ام

بیدل آب گوهر از تشویش امواج منست