مزرعم آفت کمین شوخی نشو و نماست

نیست ممکن رفع بیکاری به چندین پیشه ام

قصه فرهاد من نشنیده می باید شمرد

سرمه جوهر نهان دارد صدای تیشه ام

چون نفس می سوزد آخر از دویدن ریشه ام

بس که اسباب تعلقهای من وارستگی است

بی گره خیزد به رنگ ناله نی از بیشه ام