گر نفس در سینه می دزدم صلای جلوه ایست

گر نباشد خجلت شغل محبت پیشه ام

عمرها شد در جنون زار طلب برده است پیش

ناز چشم آهو از داغ پلنگان بیشه ام

نیست غافل صورت شیرین ز عجز تیشه ام

رنگ شمعی کرده ام گل از خرابات هوس

باده می باید کشیدن در گداز شیشه ام