من شدم خاکستر و پیچید دامان ناله ام

گر به دامان ادب فرسود پایم باک نیست

گاه گاهی می کشد تا کوی جانان ناله ام

مژده ای آسودگی کز یک تپیدن چون سپند

بیدل از عجزم زبان درد دل فهمیدنی ست

بی تکلف چون نگاه ناتوانان ناله ام