عکس را سیلاب داند خانه آیینه ام

از خیالت وحشت اندوز دل بی کینه ام

بس که شد آیینه ام صاف از کدورت های وهم

راز دل تمثال می بندد برون سینه ام

کاوش از نظمم گهرهای معانی می کشد