کاوش از نظمم گهرهای معانی می کشد

عکس را سیلاب داند خانه آیینه ام

بس که شد آیینه ام صاف از کدورت های وهم

راز دل تمثال می بندد برون سینه ام

ناخن دخل است مفتاح درگنجینه ام

طفل اشکم ، سر خط آزادی ام بیطاقتی است

فارغ از خوف و رجای شنبه و آدینه ام