راز دل تمثال می بندد برون سینه ام

از خیالت وحشت اندوز دل بی کینه ام

عکس را سیلاب داند خانه آیینه ام

بس که شد آیینه ام صاف از کدورت های وهم

کاوش از نظمم گهرهای معانی می کشد

ناخن دخل است مفتاح درگنجینه ام

طفل اشکم ، سر خط آزادی ام بیطاقتی است