بس که شد آیینه ام صاف از کدورت های وهم

از خیالت وحشت اندوز دل بی کینه ام

عکس را سیلاب داند خانه آیینه ام

راز دل تمثال می بندد برون سینه ام

کاوش از نظمم گهرهای معانی می کشد

ناخن دخل است مفتاح درگنجینه ام