آتش هستی فسردم آرزو آبی نخورد

نقش دیوارست چون آیینه رخت خانه ام

ظرف و مظروف اعتبار عالم تحقیق نیست

وهم می گوید که او گنج است و من ویرانه ام

خاک کرد آخر هوای بازی طفلانه ام

موی کافوری ست نومیدی که شمع عمر را

صبح شد داغ نظر خاکستر پروانه ام