موی کافوری ست نومیدی که شمع عمر را

وهم می گوید که او گنج است و من ویرانه ام

آتش هستی فسردم آرزو آبی نخورد

خاک کرد آخر هوای بازی طفلانه ام

صبح شد داغ نظر خاکستر پروانه ام

هستی موهوم نیرنگ خیالی بیش نیست

در نظر خوابم ولی درگوشها افسانه ام