هستی موهوم نیرنگ خیالی بیش نیست

خاک کرد آخر هوای بازی طفلانه ام

موی کافوری ست نومیدی که شمع عمر را

صبح شد داغ نظر خاکستر پروانه ام

در نظر خوابم ولی درگوشها افسانه ام

عمرها شد در بیابان جنون دارم وطن

روشنست از چشم آهو روزن کاشانه ام