در نظر خوابم ولی درگوشها افسانه ام

موی کافوری ست نومیدی که شمع عمر را

صبح شد داغ نظر خاکستر پروانه ام

هستی موهوم نیرنگ خیالی بیش نیست

عمرها شد در بیابان جنون دارم وطن

روشنست از چشم آهو روزن کاشانه ام

ای نسیم ازکوی جانان می رسی آهسته باش