وهم می گوید که او گنج است و من ویرانه ام

حیرتی دارم ز اسباب جهان در کار و بس

نقش دیوارست چون آیینه رخت خانه ام

ظرف و مظروف اعتبار عالم تحقیق نیست

آتش هستی فسردم آرزو آبی نخورد

خاک کرد آخر هوای بازی طفلانه ام

موی کافوری ست نومیدی که شمع عمر را