چندی تپید شعله امید و داغ شد

چون سبحه می دود به سر ریشه دانه ام

زبن بزم غیر شمع کسی را نسوختند

دنیاست آتشی که منش در میانه ام

چون شمع بال سوخته بود آشیانه ام

عجزم چو سایه بر در دیر و حرم نشاند

یک جبهه نیاز و هزار آستانه ام