عجزم چو سایه بر در دیر و حرم نشاند

دنیاست آتشی که منش در میانه ام

چندی تپید شعله امید و داغ شد

چون شمع بال سوخته بود آشیانه ام

یک جبهه نیاز و هزار آستانه ام

آشفته نیست طره وضع تحیرم

یارب به جنبش مژه مپسند شانه ام