بگذر از افسانه دور و دراز هستی ام

کاش چشمم وانمی گردید از خواب عدم

منفعل شد نیستی از امتیاز هستی ام

حاصل چندین امل چشمی بهم آوردن است

بر هوا چند افکنم سجاده ناز غبار

سجده ای می خواهد ارکان نماز هستی ام

نقش من چون اشک شوخی کرد و از خجلت گداخت