بر هوا چند افکنم سجاده ناز غبار

منفعل شد نیستی از امتیاز هستی ام

حاصل چندین امل چشمی بهم آوردن است

بگذر از افسانه دور و دراز هستی ام

سجده ای می خواهد ارکان نماز هستی ام

نقش من چون اشک شوخی کرد و از خجلت گداخت

کاش هم در پرده خون می گشت راز هستی ام