گر همه توفان شوم کیفیتم بی پرده نیست

تاکجا خواهد دمید افسون طراز هستی ام

صبحم و در پرده شب زندگانی می کنم

بی نفس خوابیده است افسانه ساز هستی ام

عشق درگوش عدم خوانده ست راز هستی ام

ای شرار رفته از خود پر به بیرنگی مناز

دیده ام رنگی که من هم بی نیاز هستی ام