هرکجا باشم کدورت جوهر راز من است

جز عرق آبی نزد گل بر سر بیداری ام

اشک شمع کشته آخر در قفای آه رفت

سبحه را هم خاک کرد اندوه بی زناری ام

چون غبار از خاک دشوار است بیرون آری ام

عجز طاقت گر نباشد ناله پیش آهنگ کیست

بی پر و بالی شد افسون جنون منقاری ام