چون غبار از خاک دشوار است بیرون آری ام

اشک شمع کشته آخر در قفای آه رفت

سبحه را هم خاک کرد اندوه بی زناری ام

هرکجا باشم کدورت جوهر راز من است

عجز طاقت گر نباشد ناله پیش آهنگ کیست

بی پر و بالی شد افسون جنون منقاری ام

همچو گوهر خاک گردم تا کی از وهم وقار