عمریست در ادبکده بوریای فقر

آیینه کرد جوهر بی انفعالی ام

هر برگ گل به عرض من آیینه است و من

چون بو هنوز در چمن بی مثالی ام

آسوده تر ز نکهت گلهای قالی ام

در پرده کوس سلطنت فقر می زند

حیرت صداست چینی ناز سفالی ام