آسوده تر ز نکهت گلهای قالی ام

هر برگ گل به عرض من آیینه است و من

چون بو هنوز در چمن بی مثالی ام

عمریست در ادبکده بوریای فقر

در پرده کوس سلطنت فقر می زند

حیرت صداست چینی ناز سفالی ام

بخت سیاه کو که ز ضعفم نشان دهد