در پرده کوس سلطنت فقر می زند

چون بو هنوز در چمن بی مثالی ام

عمریست در ادبکده بوریای فقر

آسوده تر ز نکهت گلهای قالی ام

حیرت صداست چینی ناز سفالی ام

بخت سیاه کو که ز ضعفم نشان دهد

بر شب نوشته اند برات هلالی ام