کم ظرفیم از غفلت خویش است وگرنه

بی پردگیی هست در آغوش نقابم

بر آب وگلم نقش تعلق نتوان بست

زین آینه پاکست چو تمثال حسابم

دریاست می ربخته از جام حبابم

واداشت ز فکر عدمم شبهه هستی

آه از غم آن کار که ننمود صوابم