دریاست می ربخته از جام حبابم

بر آب وگلم نقش تعلق نتوان بست

زین آینه پاکست چو تمثال حسابم

کم ظرفیم از غفلت خویش است وگرنه

واداشت ز فکر عدمم شبهه هستی

آه از غم آن کار که ننمود صوابم

پیمانه عجزم من موهوم بضاعت